Witrażownictwo jako rzemiosło artystyczne

Witrażownictwo nadal kojarzy się nam głównie z motywami biblijnymi, malowanymi twarzami świętych i Matką Boską w rozecie spoglądających na nas z kościelnych okien. Tymczasem od XIX wieku wyroby witrażownicze, częściowo dzięki działalności Louisa Comforta Tiffany’ego, stanowią ozdobę także w budynkach świeckich przedstawiając całą gamę motywów: od fauny i flory przez postaci ludzkie aż po kształty geometryczne. Witrażowników, ze względu na kosztowność wyrobów oraz niewielką liczbę mistrzów, jest naprawdę niewielu a proces samego powstawania witraża - zupełnie nieznany. Tymczasem kryje on w sobie fascynującą wiedzę z pogranicza sztuki, historii i techniki, którą posiąść można tylko poprzez mozolną i wytrwałą naukę. Ten zawód jest też silnie zmaskulinizowany, jak wiele starych rzemiosł. Tym bardziej zapraszam więc do wysłuchania opowieści o szkle, technikach, historii i samodzielnym zdobywaniu umiejętności przez kobietę – witrażowniczkę.

Autorka podcastu: Marta Rudnicka

Opowieści z dzieciństwa

Kiedy byłam dzieckiem, wieczorami mój dziadek snuł opowieści o czasach swojej młodości. Opowiadał mi o tym, jak toczyło się życie na podwórku jednej z kamienic na starym mieście w Poznaniu – o budzących go dźwiękach mieszczącej się tam mleczarni, bardzo srogich zimach i o wesołym, choć ubogim życiu przed wojną. Mówił też o wybuchu II wojny światowej i okupacji Poznania. Postanowiłam uwiecznić część z tych historii w formie krótkiego podcastu. Zapraszam do wysłuchania tej autobiograficznej narracji rodowitego mieszkańca Poznania.

Autorką podcastu jest Stanisława Maria Piotrowska

W nagraniu wykorzystano następujące utwory: Szczepcio i Tonko „Dobranoc, oczka zmruż”; Zenon Jaruga „Domek z kart” oraz „Powiedz mi mój księżycu”; Tadeusz Faliszewski „Cóż bez miłości wart jest świat”; Orkiestra Henryka Golda „Idzie wiosna”; Adam Aston „Ani ty, ani ja” oraz „W siódmym niebie”; Tola Mankiewiczówna „Powróćmy jak za dawnych lat".

O kobietach w grach wideo – czyli gdzie stereotypy mają się świetnie

Podcast jest próbą pokazania w jaki sposób przedstawiane są postacie kobiecie w popularnych grach wideo. Gry to ciekawy temat badawczy chociażby z tego względu, że ich coraz szybsze rozwijanie się, zarówno technologiczne jak i fabularne powoduje, że w ilości odbiorców zaczynają prześcigać kino czy telewizję. Dzięki temu, że stają się coraz dojrzalsze i ambitniejsze przestają być uznawane tylko za niebezpieczną i niezdrową rozrywkę dla nastolatków płci męskiej. Współcześnie w gry grają ludzie w różnym wieku, również kobiety, które nadal nie są przez branżę gier traktowane na równi z graczami męskimi. Odzwierciedla się to zarówno w nadal częstej dyskryminacji graczek czy twórczyń gier, ale także w tym jak schematycznie przedstawiane są postacie żeńskie w samych grach. Sytuacja ta powoli ulega zmianie i jest wiele produkcji, w których odstępuje się już od krzywdzących stereotypów, ale twórcy nadal stronią od wprowadzania silnych i naturalnie wyglądających postaci kobiecych. Podcast zawiera fragmenty gameplayów, które to potwierdzają, a także wypowiedzi trzech graczy, moich znajomych, którzy przedstawiają swoje zdanie na ten temat. Jednocześnie zaznaczam, że podcast nie jest całościowym przedstawieniem problemu (o którym szerzej traktować będzie moja praca magisterska), a jedynie jego wycinkiem.

 

Autorka podcastu: Katarzyna Przepiera

 

W podcaście wykorzystano utwory z następujących gier: 1. Grand Theft Auto V Online 2. Grand Theft Auto: San Andreas 3. Remember Me 4. Assassin’s Creed Black Flag 5. God of War III 6. Infamous 7. God of War III 8. Planescape Torment 9. Mass Effect II 10. Tomb Raider (2013) 11. Remember me 12. Bioshock Infinite 13. Dragon Age Origins 14. World of Warcraft: Warlords of Draenor 15. Assassin’s Creed III: Liberation 16. Planescape Torment 17. Heavy Rain 18. Borderlands II